Witalian był biskupem Rzymu w VII wieku, który sprawował urząd papieski od 657 roku do śmierci w 672 roku. Urodzony w Segni, kierował Kościołem w okresie znaczących napięć teologicznych, szczególnie w związku z kontrowersją monoteletyczną. Próbował utrzymywać stosunki dyplomatyczne z bizantyjskim rządem cesarskim, jednocześnie broniąc ortodoksyjnych stanowisk. Jego przywództwo obejmowało również zarządzanie złożonymi relacjami z różnymi siedzibami regionalnymi, w tym z arcybiskupstwem Rawenny oraz duchowieństwem w Anglii.
Życie i pontyfikat

Podczas swojego panowania Witalian dążył do pogodzenia papiestwa z Cesarstwem Bizantyjskim. Utrzymywał ugodowe relacje z cesarzem Konstancem II, otrzymując nawet cesarskie dary w Rzymie. Choć pracował nad rozwiązaniem sporów teologicznych, mierzył się z wyzwaniami, takimi jak secesja siedziby w Rawennie od władzy papieskiej. Odegrał również kluczową rolę w angielskiej historii kościelnej, wysyłając Teodora z Tarsu, aby sprawował urząd arcybiskupa Canterbury.
Kult

Witalian jest uznawany za świętego w tradycjach katolickiej, anglikańskiej i prawosławnej. Jego wspomnienie obchodzi się corocznie 27 stycznia. Jego dziedzictwo obejmuje wysiłki na rzecz podtrzymywania doktryny kościelnej oraz wpływ na rozwój administracyjny i liturgiczny Kościoła zachodniego we wczesnym średniowieczu.
