Wincenty Romano był włoskim księdzem rzymskokatolickim urodzonym w 1751 roku w Torre del Greco. Służąc jako proboszcz w Ercolano, zyskał szerokie uznanie dzięki oszczędnemu stylowi życia oraz oddanej służbie sierotom i ubogim. Odegrał kluczową rolę w odbudowie regionu Neapolu po erupcji Wezuwiusza w 1794 roku, osobiście pomagając w usuwaniu gruzu i rekonstrukcji lokalnych budowli. Jego niestrudzone zaangażowanie w potrzeby społeczne sprawiło, że wśród lokalnej ludności zyskał przydomek „Ksiądz Robotnik”.
Życie i posługa
Święcony w 1775 roku, Romano skupił swoją posługę na edukacji i ewangelizacji. Był szczególnie oddany zapewnianiu formacji chrześcijańskiej dzieciom, zwłaszcza sierotom. Podczas erupcji Wezuwiusza działał jako skarbnik i pomocnik proboszcza, pracując nad odbudową kościoła Santa Croce. Mimo prześladowań ze strony francuskich najeźdźców i różnych grup politycznych, kontynuował głoszenie prostych, edukacyjnych kazań wiernym.
Kult
Proces jego kanonizacji rozpoczął się w 1843 roku, a w 1895 roku papież Leon XIII ogłosił go czcigodnym. Po potwierdzeniu cudów został beatyfikowany przez papieża Pawła VI w 1963 roku. Ostatecznie został kanonizowany przez papieża Franciszka w 2018 roku. Jego relikwie spoczywają w brązowej i szklanej urnie w kościele Santa Croce, gdzie jest wspominany 20 grudnia.