Wincenty Grossi był włoskim kapłanem rzymskokatolickim urodzonym w 1845 roku w Pizzighettone. Po studiach w Cremonie został święconym kapłanem w 1869 roku i służył w różnych parafiach, gdzie koncentrował swoją posługę na pomocy ubogim. W 1885 roku założył Córki Oratorium, zakon religijny przestrzegający reguły świętego Filipa Neri. Poświęcił dużą część swojego życia wspieraniu młodych ludzi w odkrywaniu ich powołania poprzez kaznodziejstwo i działalność charytatywną. Zmarł w Casalmaggiore w 1917 roku.
Życie i posługa
Wychowany w licznej rodzinie, Grossi wcześnie poczuł powołanie do kapłaństwa. Choć jego ojciec początkowo miał nadzieję, że syn pozostanie w rodzinnym młynie, ostatecznie wsparł jego studia teologiczne. Jako kapłan żył w ubóstwie i był znany ze skutecznego kaznodziejstwa. Jego praca koncentrowała się głównie na pracy z młodzieżą oraz służbie potrzebującym w lokalnych społecznościach.
Kanonizacja
Proces jego kanonizacji rozpoczął się w połowie XX wieku. Po ogłoszeniu go błogosławionym przez papieża Pawła VI, został beatyfikowany w 1975 roku po uznaniu cudu. Po zatwierdzeniu drugiego cudu przez papieża Franciszka, w październiku 2015 roku został oficjalnie kanonizowany na świętego.