Willana de' Botti była włoską kobietą religijną z XIV wieku pochodzącą z Florencji, należącą do Trzeciego Zakonu św. Dominika. Jako pobożne dziecko, w późniejszym okresie życia po wyjściu za mąż za Rosso di Piero Benintendi, prowadziła życie świeckie i wystawne. Po nagłej duchowej przemianie wywołanej wizją własnego odbicia, przyjęła życie pełne prostoty i pokuty. Mimo sceptycyzmu wobec jej ekstaz religijnych, stała się ważną postacią kultu w tradycji dominikańskiej.
Życie i nawrócenie


Urodzona w 1332 roku w rodzinie kupieckiej, jako nastolatka początkowo dążyła do życia zakonnego, lecz została odrzucona. Po wyjściu za mąż oddawała się świeckim uciechom, aż do momentu głębokiego olśnienia, które skłoniło ją do szukania schronienia w Santa Maria Novella. Jako członkini Trzeciego Zakonu skupiała się na Piśmie Świętym i żyła w surowości. Jej mąż oraz rodzice niekiedy ingerowali, aby łagodzić jej intensywne praktyki pokutne.
Kult i dziedzictwo

Po śmierci w 1361 roku zyskała szeroki kult lokalny. Choć spotykała się z drwinami przeciwników dotyczącymi jej mistycznych doświadczeń, ostatecznie uznano jej świętość. Została beatyfikowana przez papieża Leona XII w 1824 roku. Podaje się, że jej mąż szukał pocieszenia w pokoju, w którym odeszła, a jej szczątki spoczywały w Santa Maria Novella pośród licznych tłumów żałobników.
