Wilhelm z Yorku był angielskim kapłanem żyjącym w XI wieku i dwukrotnym arcybiskupem Yorku. Urodzony jako Wilhelm fitzHerbert, prawdopodobnie był spokrewniony z królem Stefanem, którego wsparcie pomogło mu uzyskać pierwszą elekcję. Jego kadencja charakteryzowała się intensywnym konfliktem ze zgromadzeniem cystersów, którzy skutecznie zabiegali o jego usunięcie z urzędu w 1147 roku. Po latach starań o przywrócenie do urzędu, został ostatecznie przywrócony na swoje biskupstwo w 1153 roku. Zmarł krótko po powrocie do Yorku w 1154 roku; niektóre przekazy sugerują, że został otruty podczas celebracji Mszy świętej.
Kariera kościelna


Po wcześniejszych rolach skarbnika i archidiecezana, Wilhelm został wybrany na arcybiskupa w 1141 roku. Jego autorytet był wielokrotnie kwestionowany przez liderów cystersów, szczególnie po elekcji papieża Eugeniusza III. Opór ten doprowadził do jego formalnego usunięcia z urzędu w 1148 roku. Spędził kilka lat w Winchester, zanim skutecznie złożył petycję do papiestwa o powrót, ostatecznie odzyskując swoje stanowisko pod koniec 1153 roku.
Śmierć i kult


Druga kadencja Wilhelma jako arcybiskupa była krótka i zakończyła się jego śmiercią w czerwcu 1154 roku. Po jego odejściu pojawiły się oskarżenia o morderstwo przy użyciu zatrutego kielicha, choć nie udało się przeprowadzić procesu. Począwszy od 1177 roku, zaczęły krążyć doniesienia o cudach w miejscu jego spoczynku. Został oficjalnie kanonizowany w 1226 roku i jest czczony jako święty zarówno w tradycji katolickiej, jak i anglikańskiej.
