Wilhelm z Eskil był urodzony we Francji duchownym, który w XII wieku sprawował funkcje biskupa i opata w Danii. Urodzony w Paryżu w szlacheckiej rodzinie, kształcił się pod okiem wuja w Saint-Germain-des-Prés, zanim w 1165 roku, na prośbę biskupa Absalona, udał się do Danii. Odegrał kluczową rolę w reformowaniu życia zakonnego w regionie, przenosząc ostatecznie swoją wspólnotę do Æbelholt. Poza pracą zakonną pełnił funkcję dyplomatycznego łącznika między dworami duńskim a francuskim, pomagając zwłaszcza w sporach dotyczących królewskich małżeństw.
Życie i działalność
Po wczesnych latach spędzonych w Paryżu, gdzie służył jako podprzeor, Wilhelm udał się do Danii, aby zreformować kanonariat w Eskilsø. Później założył klasztor w Æbelholt, gdzie wprowadził surową dyscyplinę religijną i pielęgnował kontakty z innymi instytucjami nastawionymi na reformę. Służył również jako pośrednik dyplomatyczny, a nawet sporządził królewską genealogię, aby pomóc w rozwiązaniu kryzysu małżeńskiego dotyczącego francuskiego króla Filipa II Augusta i duńskiej księżniczki Ingeborg.
Kult
Po jego śmierci w 1203 roku, doniesienia o cudach przy jego grobie doprowadziły do jego kanonizacji przez papieża Honoriusza III w 1224 roku. Jego szczątki zostały ostatecznie przeniesione do nowego kościoła w opactwie Æbelholt w 1238 roku. Jego relikwie zostały później rozdzielone między kilka ważnych miejsc, w tym katedry w Roskilde i Lund, a także kościoły w Kopenhadze.