Wilhelm z Breteuil był potężnym normańskim szlachcicem i benedyktyńskim opatem, który żył pod koniec XI i na początku XII wieku. Jako pan Breteuil odziedziczył rozległe terytoria w centralnej Normandii po swoim ojcu, towarzyszu Wilhelma Zdobywcy. Jego życie naznaczyła niestabilność polityczna po śmierci króla Wilhelma II Rufusa, podczas której próbował chronić angielskie insygnia koronacyjne. Ostatecznie zmarł w opactwie Bec w 1103 roku i jest uznawany za świętego w tradycji katolickiej.
Życie i polityka
Po śmierci ojca w 1071 roku, Wilhelm zarządzał rozległymi dobrami w Normandii. Był głęboko zaangażowany w regionalne konflikty między księciem Robertem Kurtozem a królem Wilhelmem II Rufusem. Podczas kryzysu sukcesyjnego po śmierci króla w New Forest, Wilhelm próbował zapobiec przejęciu królewskiego skarbca przez księcia Henryka. Doświadczył również osobistych trudności, gdy został porwany i torturowany przez francuskiego szlachcica pragnącego poślubić jego nieślubną córkę, Izabelę.
Kult
Kościół katolicki czci Wilhelma jako świętego. Jego wspomnienie obchodzone jest 14 lipca. Jest pamiętany ze względu na swoją rolę benedyktyńskiego opata oraz status znaczącego feudała w Normandii.