William Barrow był angielskim jezuitą i misjonarzem z XVII wieku, który przez ponad trzy dekady służył wspólnocie katolickiej w Londynie. Urodzony w Lancashire w 1609 roku, wstąpił do zakonu jezuitów w 1632 roku po studiach w St. Omer. Ostatecznie piął się do stanowiska przełożonego dystryktu londyńskiego. Jego życie zakończyło się podczas antykatolickiej histerii znanej jako spisek papieski (Popish Plot), kiedy to został niesłusznie oskarżony o zdradę stanu i stracony w Tyburn w czerwcu 1679 roku.
Życie i śmierć

Po wysłaniu na misję angielską w 1644 roku, Barrow intensywnie pracował w Londynie. Podczas niepokojów politycznych związanych ze spiskiem papieskim używał pseudonimu Harcourt, co początkowo utrudniało jego pościg ze strony władz. Po aresztowaniu w maju 1679 roku, został postawiony przed sądem wraz z kilkoma współpracownikami za spiskowanie przeciwko królowi Karolowi II. Pomimo ich obrony, grupa została skazana i stracona 20 czerwca 1679 roku. Król przyznał im łagodniejszą formę egzekucji niż standardowa kara za zdradę stanu.
Kult
Barrow jest uznawany za męczennika w Kościele katolickim. Jego proces beatyfikacyjny został oficjalnie otwarty w 1886 roku pod nazwiskiem William Harcourt. Został ostatecznie beatyfikowany w 1929 roku. W kalendarzu kościelnym wspomina się go w dniu 20 czerwca.
