Wilhelm Eiselin był XVI-wiecznym katolickim kapłanem i kanonikiem dawnego Opactwa Imperialnego w Rot an der Rot w Górnej Szwabii. Urodzony w Mindelheim w 1564 roku, osierocony przez epidemię dżumy, został wychowany w klasztorze. Choć rozpoczął studia teologiczne, nie ukończył ich i spotykał się z dotkliwymi drwinami ze strony współbraci zakonnych ze względu na rzekome braki intelektualne. Zmarł w Rot an der Rot w 1588 roku w wieku 24 lat, prawdopodobnie na gruźlicę.
Życie i śmierć

Po tym, jak po śmierci rodziców przyjęto go do klasztoru, Eiselin został przyjęty jako kanonik w 1581 roku. Jego czas w wspólnocie religijnej był trudny, gdyż rówieśnicy często go wyśmiewali. Zmarł w marcu 1588 roku, pozostawiając po sobie opinię człowieka cnotliwego, co odnotowali jego współcześni mimo jego trudności wewnątrz zakonu.
Kult

Po doniesieniach o cudzie pięć lat po jego śmierci, został beatyfikowany w 1593 roku. Obecnie jest uznawany za błogosławionego w Kościele katolickim. Jego relikwia całego ciała znajduje się w szklanej relikwiarzu umieszczonym nieopodal wejścia do kościoła opactwa św. Wereny w Rot an der Rot. Jego wspomnienie obchodzi się 28 marca.
