Wilburga była XIII-wieczną mistyczką i pustelnicą, która mieszkała w pobliżu Lincu w Austrii. Urodzona około 1225 roku, doświadczyła wielkich trudności w dzieciństwie, tracąc oboje rodziców i cierpiąc na przewlekłą chorobę. W wieku 17 lat udała się w pielgrzymkę do Santiago de Compostela. Po tej podróży, w 1248 roku, wybrała życie w odosobnieniu, mieszkając przez czterdzieści lat w celi w pobliżu klasztoru św. Floriana, gdzie służyła również jako duchowa doradczyni dla innych.
Życie i pobożność

Po pielgrzymce Wilburga spędziła cztery dekady jako pustelnica w pobliżu kościoła kolegiackiego w św. Florianie. W tym okresie pełniła rolę powierniczki wielu osób. Zmarła w klasztorze św. Floriana 11 grudnia 1289 roku. Jej życie religijne charakteryzowało się rolą pustelnicy oraz doświadczeniami mistycznymi.
Kult
Kościół katolicki uznaje ją za błogosławioną, a jej wspomnienie obchodzi się 11 grudnia. W ikonografii religijnej jest często przedstawiana z konkretnymi symbolami, takimi jak lilia, gołębica i wąż, lub ukazywana, jak zbiera róże ze śniegu.
