Wiktoria z Kordoby była chrześcijańską męczennicą żyjącą w III wieku w rzymskiej Hispanii. Wraz ze swoim bratem Acisclus została stracona podczas prześladowań dioklecjańskich za odmowę oddawania czci rzymskim bóstwom. Według przekazów historycznych rodzeństwo zostało aresztowane po tym, jak ogłosili, że bałwany to jedynie kamienie. Ich śmierć w Kordobie uczyniła ich pierwszymi świętymi tego regionu, a oni sami pozostają istotnymi postaciami w historii religijnej południowej Hiszpanii.
Męczeństwo i życie

Po aresztowaniu Wiktoria i Acisclus poddawani byli różnym torturom. Relacja z X wieku głosi, że przeżyli wrzucenie do pieca, a nawet unoszenie się na wodach rzeki Guadalquivir. Po przetrwaniu tych prób ostatecznie ponieśli śmierć; tradycja głosi, że Wiktoria została zabita strzałami. Ich miejsce zamieszkania zostało później przekształcone w kościół, w którym w późniejszych wiekach czczono także innych męczenników.
Kult i dziedzictwo

Jako patroni Kordoby, Wiktoria i Acisclus byli czczeni w całej Hiszpanii i częściach południowej Francji. W sztuce religijnej para ta jest często przedstawiana w wieńcach z róż, przy czym Wiktoria jest rozpoznawana po gałązce palmowej i strzale. Ich wspomnienie obchodzone jest 17 listopada, a historycznie święcono ich w ramach rytału mozarabskiego.
