Wiktor z Xanten był oficerem wojskowym i męczennikiem z IV wieku, uznawanym za świętego zarówno przez Kościół wschodnioortodoksyjny, jak i rzymokatolicki. Jako dowódca w kohorcie Legionu Tebańskiego, miał zostać stracony w amfiteatrze w Castra Vetera, miejscu dzisiejszego Xanten. Jego śmierć nastąpiła podczas prześladowań prowadzonych przez cesarza Maksymiana, po tym jak odmówił składania ofiar rzymskim bóstwom. Często jest łączony z innymi postaciami, takimi jak Ursus z Solothurn i Gereon z Kolonii.
Życie i męczeństwo
Jako dowódca w Legionie Tebańskim, Wiktor uniknął decymacji w Agaunum, lecz później stał się celem prześladowań w Xanten. Został zamordowany wraz ze swoimi towarzyszami za swoją wiarę. Relacje historyczne, w tym te autorstwa Grzegorza z Tours, łączą jego historię z odnalezieniem szczątków w Birten. Niektóre tradycje sugerują, że Helena Konstantynopolita odnalazła kości legionistów i ufundowała kaplicę, aby ich czcić.
Kult i dziedzictwo
Święty jest czczony corocznie 10 października. Od XII wieku jego domniemane relikwie znajdują się w relikwiarzu wkomponowanym w główny ołtarz katedry w Xanten. Uważa się, że sama nazwa miasta, Xanten, wywodzi się z frazy odnoszącej się do czczonego miejsca pochówku. Pozostaje on ważną postacią w tradycji chrześcijańskiej, szczególnie w związku z dziedzictwem Legionu Tebańskiego.