Wiktor z Wity był biskupem i historykiem z afrykańskiej prowincji Byzacena żyjącym w V wieku. Urodzony około 430 roku, jest pamiętany przede wszystkim ze względu na swoje szczegółowe relacje historyczne dotyczące konfliktów religijnych w Afryce Północnej. Jego pisma dostarczają istotnych informacji na temat okresu, w którym regionem rządzili królowie Wandalów, a konkretnie Genserik i Huneryk. Poprzez swoją twórczość dokumentował walkę chrześcijan nicejskich z ariańskimi władzami Wandalów, co czyni go kluczowym źródłem dla zrozumienia krajobrazu społecznego i liturgicznego późnoantycznej Afryki.
Dzieło historyczne
Jego najważniejszym wkładem jest Historia persecutionis Africanae Provinciae, trzyksiążkowa narracja szczegółowo opisująca prześladowania pod monarchią Wandalów. Tekst kronikuje panowanie Genserika i stanowi relację naocznego świadka o trudnościach przeżywanych za rządów Huneryka. Dzieło to jest cenione przez uczonych za zachowanie współczesnych dokumentów, takich jak wyznanie wiary użyte podczas zgromadzenia religijnego w 484 roku, które w przeciwnym razie mogłoby zaginąć w historii.
Życie i dziedzictwo
Choć trwa debata, czy sprawował urząd biskupa Wity, czy był jedynie rodzimym mieszkańcem tego obszaru, wiedza Wiktora jest widoczna w jego pismach. Niektórzy historycy sugerują, że mógł posiadać wiedzę medyczną ze względu na precyzyjne opisy cierpienia fizycznego. Zmarł na Sardynii około 490 roku. Jest uznawany za świętego w tradycji katolickiej i prawosławnej za swoją rolę kronikarza wiary.