Wiktor z Marsylii był rzymskim oficerem wojskowym pochodzącym z Górnego Egiptu, który stał się chrześcijańskim męczennikiem w Marsylii. Pod koniec III wieku otwarcie odrzucił kult rzymskich idoli, co doprowadziło do konfrontacji z lokalnymi prefektami i cesarzem Maksymianem. Po przejściu różnych tortur zdołał nawrócić na wiarę trzech współtowarzyszy broni: Longinusa, Aleksandra i Felicjana. Jego odmowa oddania czci bogu Jowiszowi doprowadziła do nieudanej próby egzekucji za pomocą żarnu, co ostatecznie skończyło się jego śmiercią przez ścięcie.
Męczeństwo i śmierć
W następstwie odmowy złożenia ofiary z kadzidła przed posągiem, Wiktor był poddawany dotkliwym znęcaniu się fizycznemu, w tym biciu i wleczeniu ulicami. Po tym, jak żarn nie zdołał go zabić, cesarz nakazał jego ścięcie. Jego towarzysze, żołnierze, których nawrócił podczas uwięzienia, również zostali wkrótce po nim straceni przez ścięcie.
Kult i dziedzictwo
Miejsce, w którym pochowano Wiktora i jego towarzyszy, stało się lokalizacją klasztoru założonego przez Jana Kasyana, który później przekształcił się w opactwo św. Wiktora. Jest on uznawany za patrona Tallinna w Estonii. Jego życie jest upamiętniane 21 lipca w tradycjach katolickiej, wschodniej prawosławnej i orientalnej prawosławnej.