Wiktor z Damaszku był chrześcijańskim żołnierzem żyjącym w II wieku w Damaszku, gdzie również zginął. W okresie prześladowań religijnych odmówił składania ofiar pogańskim bóstwom, co doprowadziło do jego męczeństwa. Jego męka obejmowała różne tortury, takie jak wrzucenie do rozpalonego pieca oraz okaleczenie ciała. Według tradycji, po ścięciu z jego ciała wypłynęła krew i mleko. Jest uznawany za świętego zarówno w tradycji katolickiej, jak i prawosławnej.
Życie i śmierć
Służąc w armii rzymskiej, Wiktor zachował chrześcijańską wiarę mimo intensywnych nacisków, aby się jej wyrzekł. Jego męczeństwo wiązało się z ekstremalnymi próbami fizycznymi, w tym z poddaniem go działaniu wrzącego oleju oraz utratą wzroku. Jego niezłomność zainspirowała kobietę imieniem Stefaniada do wyznania własnej wiary, co doprowadziło do jej egzekucji. Choć relacje historyczne różnią się w kwestii jego dokładnego miejsca urodzenia oraz konkretnego cesarza, za którego panowania cierpiał, najczęściej wiąże się go z panowaniem Marka Aureliusza.
Kult i dziedzictwo
Święty jest wspominany 11 listopada w Kościele prawosławnym oraz 14 maja w Kościele katolickim. Jego relikwie były przenoszone w różne miejsca, w tym do Konstantynopola i Rzymu, a obecnie znajdują się w Fano we Włoszech. W sztuce religijnej jest zazwyczaj przedstawiany jako młody żołnierz trzymający krzyż, miecz lub gałązkę palmową.