Wiktor z Chalcedonu był chrześcijańskim żołnierzem i męczennikiem, który żył pod koniec III lub na początku IV wieku. Według przekazów hagiograficznych służył u boku towarzysza imieniem Sofroniusz pod panowaniem Pryska w Chalcedonie. Obaj mężczyźni są wspominani za odmowę udziału w prześladowaniach świętej Eufemii, wybierając zamiast tego wyznanie własnej wiary chrześcijańskiej mimo groźby śmierci.
Męczeństwo
Gdy lokalny władca nakazał wrzucić Eufemię do pieca, Wiktor i jego towarzysz odmówili posłuszeństwa. Publicznie wyrazili wiarę w Boga, któremu czciła Eufemia, co doprowadziło do ich potępienia. Po odmowie żołnierze zostali rzuceni dzikim zwierzętom, choć tradycja głosi, że zwierzęta nie tknęły ich ciał, gdy przechodzili do życia wiecznego.
Kult
Wiktor jest czczony jako święty w Kościele zachodnim, gdzie jego wspomnienie obchodzi się 10 września. W tradycjach wschodnich jego upamiętnienie odbywa się 29 września. Jest pamiętany przede wszystkim za odwagę żołnierza, który zachował swoje przekonania religijne pod naciskiem władzy imperialnej.