Wiktor z Barcelony to legendarna postać, uznawana za drugiego biskupa Barcelony w I wieku. Według późniejszych tradycji historycznych zastąpił on biskupa imieniem Teodosio i sprawował swoją funkcję aż do śmierci w 52 roku. Choć niektóre źródła sugerują, że został mianowany przez samego świętego Piotra, nie ma dowodów historycznych potwierdzających jego istnienie ani wczesną obecność diecezji w Barcelonie w tym okresie. Jego historia wyłoniła się znacznie później, aby ustanowić apostolskie pochodzenie lokalnego Kościoła.
Kontekst historyczny
Relacje o jego życiu pojawiły się po raz pierwszy w historiografii XVI wieku. Większość historyków zauważa, że przed IV wiekiem nie istnieją żadne zapisy dotyczące diecezji w Barcelonie, co czyni jego biskupstwo w I wieku legendą. Narracje te prawdopodobnie powstały po to, aby nadać kościołowi w tym mieście większy prestiż poprzez powiązanie jego początków z epoką apostolską.
Legenda i śmierć
Tradycja głosi, że Wiktor zmarł w 52 roku w wyniku konfliktów związanych z wyznawcami wschodnich herezji, a konkretnie nikolaizmu i ebionizmu. Podobno po nim nastąpił Eci, inny legendarny męczennik. Historie te były zachowywane przez niektórych autorów i bolandystów, mimo późniejszych prób wykazania niespójności tych twierdzeń.
Kult
Jego wspomnienie tradycyjnie obchodzi się 4 kwietnia, wraz z Eci. Ponieważ legenda ta pojawiła się bardzo późno, nie został on uwzględniony w Martyrologium Rzymskim ani w oficjalnym kalendarzu katolickim. Jego dziedzictwo ogranicza się do specyficznych lokalnych list biskupów oraz niektórych obrazów historycznych, mających na celu rekonstrukcję starożytnej sukcesji kościelnej.