Wiktor z Aleksandrii był pustelnikiem pochodzenia północnoafrykańskiego żyjącym w IV wieku. Po początkowej pracy w Aleksandrii przeniósł się na pustynię, aby żyć jako eremita. Wspomina się go jako męczennika, który zginął za wiarę wraz ze swoimi towarzyszami, Bazylim i Adrianem. Z powodu braku źródeł historycznych bywa czasem mylony z francuskim świętym Wiktorem z Auxerre.
Życie i męczeństwo
Przybywszy pierwotnie do Aleksandrii w celu podjęcia pracy, Wiktor ostatecznie poszukiwał samotnego życia na pustyni. Jego czas spędzony jako eremita poprzedził śmierć w IV wieku, kiedy to został zamordowany w Egipcie. Cierpiał wraz z Bazylim Aleksandryjskim i Adrianem Aleksandryjskim za swoje przekonania religijne.
Kult
Jego wspomnienie jest dokumentowane co najmniej od XI wieku, szczególnie w regionie śródziemnomorskim, na Bałkanach i w Bizancjum. Jest uznawany za świętego w tradycjach anglikańskiej, katolickiej i prawosławnej. Jego wspomnienie obchodzone jest corocznie 17 maja.