Wiktor Ostrowidow był wschodnioortodoksyjnym biskupem Kościoła prawosławnego, który na początku XX wieku sprawował urząd biskupa izhewskiego i wotkińskiego. Urodzony w 1875 roku w Złotym, przechodził przez stopnie monastyczne, aż stał się znamienitym hierarchą. Zapamiętano go jako zdecydowanego przeciwnika reform kościelnych i deklaracji zaproponowanych przez metropolitę Sergiusza, co skłoniło go do przewodzenia konkretnej frakcji w ramach ruchu józefitów. Ze względu na swoją niezłomność w obliczu nacisków politycznych i religijnych, czczony jest jako wyznawca.
Życie i posługa
Po ukończeniu studiów teologicznych Ostrowidow wstąpił do życia monastycznego i pełnił różne funkcje, w tym misjonarza oraz administratora Ławry Aleksandra Newskiego. Został konsekrwowany na biskupa w 1920 roku. W trakcie swojej kariery wielokrotnie był aresztowany i skazywany na wygnanie przez władze radzieckie, często za działalność religijną lub odmowę podporządkowania się narzuconym przez państwo zmianom w hierarchii kościelnej.
Sprzeciw kościelny
Biskup był głośnym krytykiem Deklaracji z 1927 roku wydanej przez metropolitę Sergiusza, którą postrzegał jako zdradę wiary. Doprowadził do tego, że jego diecezja wstrzymała komunię kanoniczną z kierownictwem kościoła do czasu ich pokuty. Postawa ta skutkowała jego odmową przyjęcia pewnych przeniesień administracyjnych i umocniła jego pozycję jako lidera ruchu niepamiętających (niewymieniających metropolity w modlitwach).
Kult
Wiktor Ostrowidow zmarł w 1934 roku w Nericy. Został uznany za świętego i wyznawcę przez Rosyjski Kościół Prawosławny na Emigracji w 1981 roku, a później przez Rosyjski Kościół Prawosławny w 2000 roku. Jest czczony za bezkompromisowe przywiązanie do tradycyjnego zarządzania kościołem oraz za wytrwałość w erze prześladowań religijnych.