Widal był rzymskim żołnierzem z III wieku, urodzonym w Complutum, miejscu znanym dziś jako Alcalá de Henares. Pochodząc z dostojnej rodziny, służył w armii rzymskiej i miał dzieci z dwóch różnych małżeństw. Po ponownim osieroceniu, powrócił do służby wojskowej i stacjonował w Kampanii. To właśnie w tym okresie, służąc pod dowództwem świętego Sebastiana, przeszedł na chrześcijaństwo i został następnie zamordowany jako męczennik w pobliżu Padwy.
Życie i nawrócenie
Podczas służby wojskowej Widal był obecny podczas uwięzienia Marka i Marcelliana. Choć początkowo przyłączył się do innych, namawiając braci bliźniaków do wyrzeczenia się wiary, nawrócił się dzięki cudom dokonanym przez Sebastiana. Po chrzcie udzielonym przez biskupa Polikarp, Widal stał się częścią grupy chrześcijan, którzy ostatecznie uciekli do Kampanii, aby uniknąć prześladowań.
Męczeństwo i kult
W 293 roku Widal i jego towarzysze zostali osaczeni i zamordowani w pobliżu Padwy. Według tradycji, jego ciało było wielokrotnie rozczłonowywane przez urzędników, lecz części te cudownie połączyły się w jedną całość. Jest czczony jako święty w tradycji katolickiej, a jego wspomnienie przypada 2 lipca.