Wiborada była szlachetniczką z Szwabii i benedyktyńską zakonnicą, która żyła pod koniec IX i na początku X wieku. Po śmierci rodziców wstąpiła do opactwa św. Gallusa wraz ze swoim bratem Hatto, gdzie uczyła się łaciny i pracowała jako bibliotekarka. Po okresie publicznej próby ognia wybrała życie ascetyczne jako pustelnica. Mieszkała w klasztornych celach w pobliżu kościołów św. Jerzego i Magnusa z Füssen, zyskując sławę dzięki swoim zdolnościom proroczym i skrajnej surowości.
Życie i męczeństwo


W 925 roku Wiborada przepowiedziała najazd Węgrów, co pozwoliło mnichom ukryć cenne manuskrypty i wino. Podczas gdy inni uciekali w bezpieczne miejsce, ona odmówiła opuszczenia swojej celi. Gdy w 926 roku najeźdźcy madziarscy przybyli na miejsce, wkroczyli do jej celi i zabili ją siekierą pasterską, gdy się modliła. Ponieważ pozostała, aby chronić skarby klasztoru, i zginęła za wiarę, jest uznawana za męczennicę.
Kult i dziedzictwo

Papież Klemens II kanonizował ją w 1047 roku, a jej wspomnienie obchodzi się 2 maja. W Szwajcarii jest patronką bibliotekarzy, co odzwierciedla jej pracę z klasztornymi księgami. W sztuce religijnej często przedstawiana jest z księgą lub siekierą, co symbolizuje jej rolę w ratowaniu biblioteki oraz sposób, w jaki zginęła.
