Weremund z Irache był żyjącym w XI wieku benedyktyńskim opatem, urodzonym w Arellano lub Villatuerta. Do klasztoru w Irache wstąpił w wieku dwunastu lat, a około 1052 roku zastąpił swojego wuja w urzędzie opata. Pod jego przewodnictwem klasztor rozkwitł jako kluczowy przystanek dla pielgrzymów wędrujących Drogą św. Jakuba. Jest znany z obrony starożytnego rytmu mozarabskiego, czego dowodem było wysłanie ksiąg liturgicznych do Rzymu, gdzie uzyskały one aprobatę papieską. Zmarł w Nawarrze, prawdopodobnie w 1092 lub 1099 roku.
Życie i przewodnictwo

Pod jego kierownictwem opactwo otrzymało znaczące przywileje królewskie oraz ziemie od królów, takich jak Sancho Garcés IV i Sancho Ramírez. Weremund był znany z głębokiej pobożności wobec Najświętszej Maryi Panny oraz z hojności wobec podróżnych. Legenda głosi, że potajemnie zapewniał żywność pielgrzymom, choć dary te, jeśli zostały przechwycone przez innych mnichów, czasem zmieniały się w drewno lub kwiaty. Jest on również związany ze źródłem, które rzekomo wytwarzało wino, aby pomagać pielgrzymom.
Kult i dziedzictwo

Kanonizowany przez Aleksandra III w 1163 roku, Weremund jest patronem Drogi św. Jakuba w Nawarrze. Jego relikwie były wielokrotnie przenoszone, a ostatecznie zostały podzielone między Arellano a Villatuerta poprzez umowę o rotacyjnej opiece. Jest wspominany w różnych legendach, w tym w opowieści, według której jego okrzyk „Veré mundo!” miał zmieniać obojętnych pielgrzymów w wiatraki. Jego wspomnienie obchodzi się 8 marca.
