Weng Hsiao-ling (ur. 18 stycznia 1969) – tajwańska prawniczka i polityk. W latach 2008–2012 zasiadała w Narodowej Komisji ds. Komunikacji, a w 2024 roku została wybrana do Yuanu Ustawodawczego. Przed wejściem do polityki pracowała jako profesor prawa na kilku tajwańskich uniwersytetach, a znana jest z otwartych wypowiedzi dotyczących stosunków przez Cieśninę Tajwańską oraz tożsamości narodowej Tajwanu.
Młodość i wykształcenie
Weng urodziła się w Kaohsiungu i wychowała w osiedlu dla rodzin wojskowych. Jej ojciec był absolwentem Akademii Wojskowej Republiki Chińskiej, a później kierował Narodowym Uniwersytetem Technologicznym Chin-Yi, natomiast matka, nauczycielka, pochodziła z Chin kontynentalnych. Tytuł prawnika uzyskała na Narodowym Uniwersytecie Chung Hsing, a następnie studiowała w Niemczech, gdzie w 1993 roku otrzymała tytuł magistra, a w 1999 roku stopień doktora na Uniwersytecie Ludwika i Maksymiliana w Monachium. Jej rozprawa doktorska, napisana po niemiecku, dotyczyła kwestii prawnych związanych z pośrednią reklamą w filmach.
Kariera akademicka i w komisji ds. komunikacji
Po doktoracie Weng wróciła na Tajwan i została profesorem prawa na Narodowym Uniwersytecie Obrony, Narodowym Uniwersytecie Chung Hsing oraz Narodowym Uniwersytecie Tsing Hua. W 2008 roku znalazła się wśród sześciu nowych członków nominowanych do Narodowej Komisji ds. Komunikacji, w której pozostawała do 2012 roku. W czasie swojej kadencji uczestniczyła w debatach dotyczących własności mediów i prawa radiofonii i telewizji, a później wycofała się ze sprawy dotyczącej Want Want oraz China Network Systems.
Działalność parlamentarna
Po odejściu z komisji Weng powróciła do pracy naukowej na Narodowym Uniwersytecie Tsing Hua. Do polityki wróciła w wyborach ustawodawczych w 2024 roku, kiedy to została wybrana do 11. Yuanu Ustawodawczego z listy proporcjonalnej Kuomintangu. Jako parlamentarzystka zgłaszała poprawki do ustawy regulującej kompetencje Yuanu Ustawodawczego oraz krytykowała urzędników rządowych w kwestiach polityki obronnej i statusu Tajwanu, co spotykało się zarówno z poparciem, jak i ostrą krytyką ze strony politycznych przeciwników.
