Wenerycjusz był namiestnikiem Toskanii w IV wieku, który początkowo brał udział w prześladowaniach chrześcijan za czasów Dioklecjana. Podczas sprawowania urzędu aresztował wielu duchownych, w tym biskupa Spoleto, Sabinusa. Jednak po zachorowaniu na ciężką i nieuleczalną chorobę oczu, zwrócił się o przebaczenie do człowieka, którego wcześniej uwięził. Spotkanie to doprowadziło do jego nawrócenia na chrześcijaństwo, co ostatecznie skutkowało męczeńską śmiercią wraz z żoną i dziećmi z rąk władz.
Życie i nawrócenie

Pełniąc funkcję urzędnika politycznego, Wenerycjusz aktywnie tropił chrześcijan. Jego życie zmieniło się, gdy bolesna choroba oczu uniemożliwiła mu sen i normalne funkcjonowanie. Szukając ulgi, wysłał swoją rodzinę, aby błagali o pomoc Sabinusa, biskupa, którego wcześniej zatrzymał w niewoli. Po spotkaniu ze świętym, Wenerycjusz wyraził skruchę za swoje wcześniejsze okrucieństwo. Po przyjęciu chrztu i zniszczeniu swoich bożków, miał zostać uzdrowiony z dolegliwości.
Męczeństwo i kult
Jego nawrócenie wywołało gniew Maksymiana, który wysłał urzędnika imieniem Lucio, aby ukarać grupę. Wenerycjusz, jego żona i dzieci zostali straceni przez ścięcie, natomiast Sabinus został pobity na śmierć. Relikwie męczenników zostały zebrane i ukryte przez wiernych. Jest czczony jako święty, a jego wspomnienie obchodzi się 30 grudnia.
