Wen Jiabao (ur. 1942) to emerytowany chiński polityk i geolog, który w latach 2003–2013 pełnił funkcję premiera Chin. Wcześniej, w latach 2002–2012, był trzecią w hierarchii osobą w Stałym Komitecie Biura Politycznego Komunistycznej Partii Chin. Uważany za czołową postać reformatorskiego skrzydła partii, wyrażał otwartość na reformy polityczne, jednak doniesienia o znacznym bogactwie zgromadzonym przez jego rodzinę w czasie sprawowania urzędu rzuciły cień na jego dziedzictwo. Na stanowisku premiera zastąpił go Li Keqiang.
Wczesne życie i kariera


Urodzony w Tianjinie Wen wstąpił do Komunistycznej Partii Chin w 1965 roku, wciąż jako student college'u. Wykształcił się jako geolog i rozpoczął karierę w wydziale geologicznym prowincji Gansu, awansując na stanowisko wiceministra geologii i zasobów mineralnych. W 1985 roku został awansowany do Biura Politycznego przez sekretarza generalnego Hu Yaobanga. Później kierował Biurem Generalnym partii, a od 1998 roku pełnił funkcję wicepremiera u swojego mentora Zhu Rongji, nadzorując politykę rolną, finansową i środowiskową.
Premierostwo


Wen wszedł do Stałego Komitetu Biura Politycznego w listopadzie 2002 roku, a w marcu 2003 roku został mianowany premierem. Jego rząd odszedł od wzrostu gospodarczego opartego na wybrzeżu i eksporcie na rzecz ograniczania obciążeń rolników i pracowników migrujących, a także zajął się epidemią SARS, kryzysem finansowym z 2008 roku i trzęsieniem ziemi w Syczuanie. W odpowiedzi na dwa ostatnie wydarzenia wprowadzono rozległy program stymulacyjny. Jego rząd kładł także nacisk na cele społeczne, takie jak zdrowie publiczne, edukacja i ochrona środowiska.
Przetrwanie i dziedzictwo


Wen przetrwał polityczne konsekwencje protestów na placu Tiananmen w 1989 roku, gdy jego mentor Zhao Ziyang został odsunięty od władzy. Jest jedynym szefem Biura Generalnego partii, który służył pod rządami trzech sekretarzy generalnych. Jego reputacja reformatora oraz publiczne wypowiedzi na temat reform politycznych pozostają w centrum ocen jego urzędowania.
