Wawilec Sycylijski był chrześcijańskim pustelnikiem i kapłanem żyjącym pod koniec III wieku. Urodzony w bogatej chrześcijańskiej rodzinie w Reupol, kształcił się w Antiochii, zanim wybrał życie ascetyczne. Początkowo żył jako pustelnik na górze w pobliżu Rzymu, gdzie został święcony na kapłana. Wraz z dwoma uczniami, Agapiuszem i Tymoteuszem, ostatecznie udał się na wyspę Sycylia, aby uciec przed pogańskimi prześladowaniami.
Życie i śmierć
Mieszkając na Sycylii, Wawilec kontynuował swoją działalność religijną, głosząc kazania lokalnej ludności. Spowodowało to znaczne tarcia z regionalnym władcą, który był niezadowolony z jego chrześcijańskiego przesłania. Po okresie tortur władca nakazał egzekucję Wawilca i jego wyznawców mieczem. Jest on uznawany za męczennika kapłańskiego (hieromartyr) za śmierć odniesioną podczas tych prześladowań.
Kult
Jest czczony zarówno w tradycji katolickiej, jak i prawosławnej. W Kościele prawosławnym jego wspomnienie obchodzi się 24 stycznia (6 lutego według kalendarza juliańskiego). Wspomina się go jako świętą postać, która zachowała wiarę poprzez ascezę i ostateczne męczeństwo.