Wasyl Wiktorowicz Gurew był prawosławnym kapłanem służącym w Imperium Rosyjskim na początku XX wieku. Urodzony w 1869 roku, był synem pisarza duchowego i sprawował posługę w cerkwi Ikony Matki Bożej Znak w Kunciewie. Po zamknięciu jego pierwotnej parafii w 1932 roku przeniósł się do cerkwi Zbawiciela Nieutworzonego na Setunie. Później został aresztowany i stracony w 1937 roku, przez co w tradycji prawosławnej otrzymał tytuł męczennika kapłańskiego.
Życie i posługa
Gurew był synem archiprezbitera Wiktora Gurewa i bratem wysokiego urzędnika w Świętym Synodzie. Służył jako kapłan, a później jako protoprezbiter. W 1929 roku został aresztowany i skazany na więzienie, choć wyrok ten został później zamieniony na grzywnę. Po zamknięciu jego cerkwi w Kunciewie kontynuował obowiązki duchowne w cerkwi na Setunie aż do swojego ostatniego aresztowania.
Śmierć i kult
We wrześniu 1937 roku został zatrzymany przez NKWD i przetrzymywany w Moskwie. Oskarżono go o przynależność do grupy kontrrewolucyjnej, co temu zaprzeczał. Został skazany na śmierć i stracony na polanie strzeleckiej Butowo 13 października 1937 roku. Jest uznawany za świętego i męczennika kapłańskiego w Kościele prawosławnym.