Wasilij Stalin (później Dżugaszwili; 1921–1962) był najmłodszym synem radzieckiego przywódcy Józefa Stalina, urodzonym z jego drugiej żony, Nadieżdy Ałłiłujewej. Po ataku nazistowskich Niemiec na Związek Radziecki w 1941 roku wstąpił do lotnictwa, a po wojnie pełnił kilka stanowisk dowódczych, w tym w 1948 roku był dowódcą sił powietrznych Moskiewskiego Okręgu Wojskowego. Jego życie naznaczone było uzależnieniem od alkoholu, krytyką radzieckich przywódców, aresztowaniem oraz długimi okresami więzienia i hospitalizacji, aż do śmierci w 1962 roku.
Młodość

Wasilij urodził się w 1921 roku jako syn Józefa Stalina i Nadieżdy Ałłiłujewej. Jego matka popełniła samobójstwo w 1932 roku, o czym dzieci były przez dekadę okłamywane. Ta strata głęboko go dotknęła, w wieku 13 lat zaczął pić i stawał się coraz bardziej agresywny, zwłaszcza wobec siostry Swietłany. Po śmierci matki Stalin niemal przestał odwiedzać dzieci, a Wasilij wychowywał się głównie wśród dorosłych ochroniarzy i personelu domowego, co – jak mówił później – wywarło trwały wpływ na jego charakter.
Kariera wojskowa

Wasilij kształcił się w Szkole Lotniczej w Kaczy, a w 1941 roku, gdy Związek Radziecki został najechany, wstąpił do lotnictwa. Odbył 29 lotów bojowych, rzadko narażając się na niebezpieczeństwo ze względu na swoją pozycję. Po eksplozji na rzece Moskwie w 1943 roku został zdegradowany, ale później, w młodym wieku, awansowano go na generała. Po wojnie pomógł założyć drużynę hokeja na lodzie VWS Moskwa, która w latach 1951–1953 trzykrotnie z rzędu zdobyła mistrzostwo Związku Radzieckiego.
Aresztowanie i śmierć
Po śmierci ojca w 1953 roku Wasilij stracił wpływy, został zmuszony do odejścia z wojska i w kwietniu tego samego roku aresztowano go. Oskarżono go o znieważanie radzieckich przywódców, a większość pozostałego mu życia spędził w więzieniu lub szpitalu. Później otrzymał ułaskawienie, ale zmarł w 1962 roku.
