Wang Hongwen (grudzień 1935 – 3 sierpnia 1992) był chińskim politykiem i najmłodszym członkiem Bandy Czterech. Zyskał ogólnokrajową rozpoznawalność podczas rewolucji kulturalnej, po zorganizowaniu Szanghajskiej Komuny Ludowej, i stał się jednym z czołowych działaczy Komunistycznej Partii Chin (KPCh). Na szczycie swojej władzy był drugim wiceprzewodniczącym partii i zajmował trzecie miejsce w jej hierarchii. Po śmierci Mao Zedonga w 1976 roku został usunięty w wewnątrzpartyjnym puczu, skazany za działalność kontrrewolucyjną i w 1981 roku skazany na dożywotnie więzienie.
Wczesne życie i kariera
Wang urodził się w biednej rodzinie rolniczej w Changchun, w prowincji Jilin, i nigdy nie uczęszczał do szkoły. We wczesnej młodości pracował jako pastuch świń, zanim w 1950 roku wstąpił do wojska. Brał udział w wojnie koreańskiej i w 1953 roku wstąpił do Partii Komunistycznej. Po wojnie pracował jako operator maszyn w szanghajskiej przędzalni bawełny, a następnie przeszedł do jej działu ochrony, gdzie nadzorował pracę milicji.
Wzrost podczas rewolucji kulturalnej
W 1966 roku Wang publicznie wystąpił przeciwko kierownictwu fabryki, wywieszając plakat z wielkimi znakami, i założył grupę rebeliancką. Jego działalność zwróciła uwagę Zhang Chunqiaa oraz ogólnokrajowych kręgów buntowniczych. Na początku 1967 roku pomógł zorganizować Komunę Szanghajską, co uczyniło go wybitnym przywódcą rebeliantów. Na X Zjeździe Partii w 1973 roku, w wieku 38 lat, został awansowany na drugiego wiceprzewodniczącego i trzeciego członka Stałego Komitetu Biura Politycznego.
Upadek i śmierć
Po śmierci Mao w 1976 roku Wang został aresztowany podczas zebrania zwołanego przez Hua Guofenga i Ye Jianyinga, w epizodzie, który historyk Immanuel C.Y. Hsü opisał jako obejmujący gwałtowny opór. Został osądzony i w 1981 roku skazany na dożywotnie więzienie w więzieniu Qincheng. Zmarł na raka wątroby w szpitalu w Pekinie w sierpniu 1992 roku, w wieku 56 lat.
