Walfroy był lombardzkim diakonem i świętym żyjącym w VI wieku na terenie Frankii. Urodzony w Lombardii, został stylitą – ascetą żyjącym na szczycie kolumny – w diecezji Trewersu. Jego życie zostało opisane głównie przez Grzegorza z Tours, który odnotował, jak Walfroy założył klasztor na wzgórzu, zainspirowany relikwią świętego Marcina. Jest uznawany za świętego w tradycji katolickiej i prawosławnej za swój skrajny ascetyzm i głęboką pobożność.
Życie i ascetyzm
Po nawróceniu zainspirowanym relikwią świętego Marcina, Walfroy założył klasztor w pobliżu Trewersu. Aby zwalczać lokalny pogański kult, zamieszkał na szczycie kolumny, znosząc surowe zimy i fizyczne cierpienia. Jego obecność doprowadziła ostatecznie do zniszczenia przez lokalną ludność posągu Diany. Choć pragnął kontynuować życie na kolumnie, miejscowi biskupi nakazali mu w końcu zejść i żyć wśród swoich wyznawców, a następnie zniszczyli kolumnę.
Kult
Walfroy jest czczony jako święty w Kościele katolickim i prawosławnym. Jego wspomnienia przypadają na 21 października oraz 17 listopada. Jest pamiętany za oddanie wierze poprzez fizyczne cierpienie oraz za rolę w nawracaniu lokalnych mieszkańców swojego regionu.