Walfridus był mieszkańcem Bedum w prowincji Groningen, żyjącym w X lub XI wieku. Przypisuje mu się wprowadzenie chrześcijaństwa w tym regionie oraz ustanowienie ram prawnych dla społeczności. Poza jego wkładem religijnym i obywatelskim, podaje się również, że zainicjował wzmocnienie Wolddijk, lokalnej ochrony przeciwpowodziowej. Według tradycji został zabity wraz ze swoim synem, Radfridusem, podczas najazdu Wikingów, przez co obaj zostali uhonorowani jako męczennicy.
Życie i śmierć


Podczas inwazji Nordyków Walfridus i jego syn Radfridus zostali zabici. Po ataku jego rodzina musiała zapłacić okup, aby odzyskać jego ciało do pochówku. Podczas gdy szczątki Radfridusa odnaleziono w pobliżu Bedum, ponowny pochówek Walfridusa odbył się między 1025 a 1050 rokiem. Znany był z codziennych podróży z synem do Groningen, co wymagało przeprawy przez rzekę Hunze.
Kult i dziedzictwo

W miejscu ich grobów zbudowano kaplicę, a Bedum stało się ważnym miejscem pielgrzymek w północnych Niderlandach ze względu na legendy o cudach zdarzających się przy jego grobie. Najstarszy kościół w Bedum nosi jego imię. Jego pamięć zachowana jest również w lokalnej geografii, w tym w nazwach związanych z mostem i drogą, które wiązały się z jego podróżami.
