Waleter z Pontoise był francuskim opatem benedyktyńskim żyjącym w XI wieku, urodzonym w Fresnoy-Andainville. Po pełnieniu funkcji profesora retoryki i filozofii, wstąpił do klasztoru w Rebais. Został ostatecznie mianowany przez Filipa I na przełożonego nowej fundacji w Pontoise, rolę, której często starał się unikać ze względu na brak dyscypliny w społeczności. Mimo prób ucieczki do Cluny lub ukrycia się w pobliżu Tours, był zmuszany do powrotu do obowiązków na mocy rozkazu papieskiego.
Życie i służba

Podczas sprawowania urzędu opata, Waleter walczył z korupcją i nadużyciami wśród swoich współbraci mnichów, co doprowadziło do jego uwięzienia. Po wyjściu na wolność, w 1094 roku założył klasztor dla kobiet w Berteaucourt-les-Dames. Jego przewodnictwo charakteryzowało się walką o utrzymanie standardów monastycznych, nawet po tym, jak bezskutecznie apelował do papieża Grzegorza VII o rezygnację ze stanowiska.
Kult
Został kanonizowany w 1153 roku przez arcybiskupa Rouen, co czyni go ostatnim świętym w Europie Zachodniej uznanym przez władzę inną niż papieska. Choć jego szczątki zaginęły po Rewolucji Francuskiej, nadal jest wspominany 23 marca. Kolegium Oratorianów św. Marcina w Pontoise nadal obchodzi jego święto.
