Waleter z Brugii był XIII-wiecznym franciszkaninem, teologiem oraz rzymskokatolickim biskupem Poitiers. Urodzony w Ostendzie około 1227 roku, wstąpił do zakonu franciszkanów w Brugii, a następnie kontynuował studia w Paryżu. Jako uczeń Bonawentury pełnił funkcję regenta na Uniwersytecie Paryskim w latach 1267–1269. Jego kariera kościelna obejmowała służbę jako minister prowincji francuskiej, a później przewodzenie diecezji Poitiers od 1279 roku aż do abdykacji w 1306 roku.
Życie i myśl
Podążając za nauką Bonawentury, Waleter wierzył, że istnienie Boga jest prawdą pierwotną, której nie można udowodnić a priori. Był nauczycielem takich postaci jak Mateusz z Aquasparta i wywierał znaczący wpływ akademicki w Paryżu. Jego spuścizna pisana obejmuje liczne komentarze teologiczne, kazania oraz zbiory fragmentów pism Ojców Kościoła, takich jak Augustyn i Hieronim.
Kult
W tradycji katolickiej jest uznawany za błogosławionego. Po niemal trzech dekadach sprawowania urzędu biskupa Poitiers, odszedł na emeryturę z powodu pogarszającego się stanu zdrowia i zmarł w 1307 roku.