Walery Melitinski był chrześcijańskim męczennikiem żyjącym pod koniec III lub na początku IV wieku. Mieszkał w Melitene za panowania cesarza Dioklecjana, w okresie charakteryzującym się intensywnymi prześladowaniami chrześcijan. Wraz z Hierosem i trzydziestoma dwoma innymi rekrutami odmówił służby w wojsku poświęconym tłumieniu wiary chrześcijańskiej. Z powodu tej odmowy oraz niezłomnego wyznania Chrystusa był poddawany torturom, a ostatecznie stracony.
Męczeństwo

Po odmowie służby cesarzowi, Walery i jego towarzysze zostali uwięzieni w Melitene. Podczas przesłuchań pozostawali wierni swojej wierze mimo gróźb i obietnic. Po zniesieniu ciężkich biczowań i kilku dniach uwięzienia, grupa została skazana na śmierć. Zostali zabici następnego ranka po ich ostatnim wystąpieniu przed sądem, a ich ciała zostali potajemnie pochowani przez współwyznawców.
Kult
Święty jest czczony w tradycji wschodnioortodoksyjnej. Według przekazów historycznych, niezniszczalne ciała tych męczenników zostały odkryte później podczas budowy kościoła świętej Irene. Jest on wspominany jako część grupy trzydziestu trzech męczenników, którzy cierpieli wspólnie za swoje przekonania religijne.
