Wala z Corbie był frankijskim opatem i doradcą politycznym, który służył Karolowi Wielkiemu, Ludwikowi Pobożnemu oraz Lotarowi I. Jako potomek Karola Młota, początkowo zajmował stanowisko na dworze królewskim, zanim w 814 roku został zmuszony do życia zakonnego w Corbie przez Ludwika Pobożnego. W trakcie swojej kariery brał udział w skomplikowanych buntach politycznych i służył jako kluczowy pośrednik między dworem cesarskim a papiestwem. Ostatecznie został opatem Corbie, a później sprawował zwierzchnictwo nad Bobbio aż do swojej śmierci w 836 roku.
Życie polityczne
Jako krewny cesarza, Wala wywierał znaczący wpływ w administracji karolińskiej. Brał udział w kilku powstaniach, wspierając Lotara I w próbach podważenia władzy Ludwika Pobożnego. Te działania polityczne prowadziły do okresów wygnania, choć ostatecznie odzyskał on cesarską łaskę. Opowiadał się również za reformami kościelnymi, próbując w szczególności ograniczyć wyzysk zasobów kościelnych przez urzędników państwowych.
Kariera zakonna
Życie religijne Wala było głęboko związane ze zgromadzeniem benedyktynów. Wraz ze swoim bratem Adalardem pomógł założyć klasztor w Corvey w Saksonii. Po śmierci brata, w 826 roku, objął funkcję opata w Corbie. Był znany ze swojego oddania monastycznej prostocie oraz zainteresowania wspieraniem pracy misyjnej, w tym wysiłków Anskara w Danii.
Kult
Uznany za świętego, Wala jest upamiętniany w tradycji katolickiej i prawosławnej. Jego wspomnienie obchodzone jest 31 sierpnia, w rocznicę jego śmierci w Bobbio we Włoszech.