Vonifatij (ur. Damian Fiodorowicz Winogradski w 1785 roku) był prawosławnym świętym i ascetą, który żył na terenach dzisiejszej Ukrainy w granicach Imperium Rosyjskiego. Po służbie wojskowej podczas wojen napoleońskich porzucił dostatnie życie ziemianina, aby wstąpić na drogę monastyczną. Zapamiętano go przede wszystkim dzięki szerokiej działalności charytatywnej w Kijowie, gdzie założył schroniska i szpitale dla ubogich, oraz dzięki założeniu skitu Feofania niedaleko Kijowa, gdzie pełnił funkcję opata.
Życie i służba
Po zakończeniu służby wojskowej Vonifatij wstąpił do klasztoru w 1851 roku, a później został święconym na kapłana. Był znany ze swojej ogromnej szczodrości, często przekazując swój majątek na pomoc potrzebującym. W Kijowie współpracował z innymi świętymi, aby zapewnić codzienne posiłki setkom podróżnych i niepełnosprawnych. Później założył skyt w Feofanii, gdzie nadzorował budowę kościołów, domu dla pielgrzymów oraz domów dla ubogich.
Ascetyzm i śmierć
Jako opat, Vonifatij prowadził życie zdefiniowane przez nieustanną modlitwę i surowy ascetyzm. Był uznawany za duchowego starca, który prowadził wielu naśladowców, w tym Gabriela z Athos. Zmarł pod koniec 1871 roku, wcześniej przewidując datę swojej śmierci. Choć dokładne miejsce jego pochówku pozostaje nieznane, jego duchowe dziedzictwo przetrwało dzięki jego uczniom oraz założeniu skytu Panteleimonowskiego w miejscu jego dawnej wspólnoty.
Kult
Jest czczony w tradycji prawosławnej. Kościół Prawosławny Ukrainy uznał go za lokalnego świętego diecezji kijowskiej w 2010 roku, a jego wspomnienie obchodzi się 27 grudnia. Następnie Kościół Prawosławny Rosji ustanowił dla niego kult ogólnoprawosławny w 2017 roku, wyznaczając datę jego upamiętnienia na 7 lutego.