Vittorio De Sica (1901–1974) był włoskim reżyserem i aktorem filmowym, czołową postacią ruchu neorealistycznego. Karierę rozpoczął na scenie w latach dwudziestych XX wieku, współpracując z kilkoma zespołami teatralnymi i tworząc udany duet komediowy, zanim zajął się wyłącznie kinem. Uznaje się go powszechnie za jednego z najbardziej wpływowych twórców filmowych w historii kina, a kilka jego filmów zdobyło nagrody Akademii.
Młodość i teatr

De Sica urodził się w Sorze, w regionie Lacjum, w rodzinie ojca dziennikarza, którego okazjonalna praca przy niemych filmach wzbudziła jego zainteresowanie tym medium. Rodzina przenosiła się między kilkoma miastami, zanim osiadła w Rzymie. Jako młody człowiek występował w amatorskich przedstawieniach dla wracających do zdrowia żołnierzy, a później zaczął zawodowo grać. W latach dwudziestych i trzydziestych XX wieku współpracował z wieloma zespołami teatralnymi, koncertował za granicą i wystąpił w wielu spektaklach. Zanim skupił się na filmie i telewizji, wziął udział w ponad 120 przedstawieniach teatralnych.
Kino i neorealizm

De Sica zaczynał w filmie jako aktor, a jego pierwsza znacząca rola przypadła na 1932 rok. Debiut reżyserski miał w 1940 roku. Ściśle współpracując ze scenarzystą Cesarem Zavattinim, nakręcił powojenne filmy, takie jak „Buty z cholewami” i „Złodziej rowerów”, które zalicza się do klasyki kina. „Złodziej rowerów” został w 1952 roku uznany przez magazyn „Sight & Sound” za najwybitniejszy film wszech czasów w ankiecie wśród twórców filmowych i krytyków. Jego gra aktorska w filmie „Pożegnanie z bronią” z 1957 roku przyniosła mu nominację do Oscara za najlepszą drugoplanową rolę męską.
