Vincenzo Maria Sarnelli był włoskim prelatem katolickim, który sprawował urząd metropolity arcybiskupa Neapolu oraz biskupa Castellammare di Stabia. Urodzony w Neapolu w 1835 roku, początkowo studiował prawo, zanim zdecydował się na powołanie kapłańskie. Po święceniach kapłańskich w 1862 roku wykładał prawo kanoniczne i historię w Neapolu. Jego kariera biskupia rozpoczęła się w 1879 roku, kiedy zastąpił Francesco Petagnę jako biskup. W 1897 roku został wyniesiony do godności arcybiskupa przez papieża Leona XIII, sprawując tę funkcję aż do śmierci w 1898 roku.
Kariera kościelna
Po studiach w Rzymie Sarnelli zajmował różne stanowiska nauczycielskie i służył jako proboszcz w Neapolu. Jako biskup zyskał uznanie dzięki swojej działalności charytatywnej podczas epidemii cholery w 1884 roku, otrzymując medal za wsparcie ubogich. Jako członek zakonu servitów (tercjariusz), napisał również dzieło dotyczące świętych założycieli zakonu.
Kult
Uznany za sługę Bożego, Sarnelli jest pamiętany ze swojej skrajnej osobistej surowości; doniesiono, że żył za bardzo skromne środki, aby móc pomagać potrzebującym i utrzymywać katedrę. Jego proces beatyfikacyjny był wspierany przez Siostry Współczujące (Compassionist Sisters). Jego szczątki zostały przeniesione do kościoła Santa Maria Avvocata, w którym wcześniej służył jako proboszcz.