Victor Hugo był francuskim pisarzem romantycznym, poetą, eseistą, dramaturgiem, dziennikarzem, działaczem na rzecz praw człowieka i politykiem. Najbardziej znany jest z powieści „Katedra Najświętszej Marii Panny w Paryżu” oraz „Nędznicy”, a także z tomów poetyckich, takich jak „Kontemplacje” i „Legenda wieków”. Hugo stał na czele romantycznego ruchu literackiego, a jego twórczość inspirowała muzyków zarówno za jego życia, jak i po śmierci. Angażował się także w sprawy społeczne, na przykład w walkę o zniesienie kary śmierci i niewolnictwa.
Młodość












Hugo urodził się w 1802 roku w Besançon jako syn generała armii Napoleona i jego matki, Sophie Trébuchet. Rodzina często zmieniała miejsce zamieszkania ze względu na służbę wojskową ojca, a matka z dziećmi osiadła później w Paryżu. Hugo kształcił się w Madrycie i w Paryżu. Jako młody człowiek postanowił zostać „Chateaubriandem albo nikim”, a na początku dwudziestych urodzin uzyskał królewską pensję za swój pierwszy tomik poezji.
Działalność polityczna












Choć w młodości Hugo był zagorzałym rojalistą, jego poglądy zmieniały się z biegiem dekad i stał się gorącym zwolennikiem republikanizmu. Pełnił funkcje zarówno posła, jak i senatora. Jego sprzeciw wobec absolutyzmu oraz pozycja literacka uczyniły go bohaterem narodowym. Po jego śmierci w 1885 roku odbył się państwowy pogrzeb w paryskim Panteonie, w którym uczestniczyło ponad dwa miliony osób, co stanowi największy taki pochód w historii Francji.
