Vasco Rossi (ur. 1952), znany także jako Vasco lub Il Blasco, jest włoskim piosenkarzem, autorem piosenek i poetą. Wydał 30 albumów i napisał ponad 250 piosenek, a także teksty dla innych wykonawców. Sam siebie nazywa „provocautore”, określeniem łączącym słowa „provoking” (prowokujący) i „author” (autor), co odzwierciedla częstą krytykę jego stylu życia i tekstów. Dzięki sprzedaży ponad 35 milionów egzemplarzy jest jednym z najlepiej sprzedających się włoskich wokalistów, a jego koncert Modena Park z 2017 roku zajmuje drugie miejsce wśród koncertów biletowanych z największą frekwencją w historii.
Młodość
Rossi urodził się w Zocca, w prowincji Modena, w regionie Emilia-Romania. Jako dziecko jego matka zapisała go do szkoły śpiewu, co w małej apenińskiej miejscowości wydawało się nietypowym wyborem. Pokochał muzykę i w wieku 14 lat zaczął grać w swoim pierwszym zespole. Rodzina przeprowadziła się później do Bolonii, gdzie studiował rachunkowość, otworzył klub muzyczny Punto Club i pracował jako DJ. Pomógł także założyć jedną z pierwszych prywatnych stacji radiowych we Włoszech, Punto Radio, gdzie zaczął prezentować własne piosenki.
Droga do sławy
Zachęcony przez przyjaciela Gaetana Curreriego Rossi wydał swoje pierwsze EP w 1977 roku, a debiutancki album w 1978 roku. Jego album „Colpa d'Alfredo” z 1980 roku był najbardziej kontrowersyjny, a jego utwór tytułowy został ocenzurowany w radiu, jednak kontrowersje zwiększyły jego rozpoznawalność w całym kraju. Album „Siamo solo noi” z 1981 roku stał się hymnem pokolenia. Piosenka „Vita spericolata” z 1983 roku okazała się jego najpopularniejszym utworem, a utwór tytułowy z albumu „Bollicine” zdobył w tym samym roku nagrodę Festivalbar, co utrwaliło jego pozycję jako ikony włoskiego rocka.
Późniejsza kariera
Po aresztowaniu w 1984 roku pod zarzutem posiadania narkotyków Rossi został skazany na dozór kuratorski. Do 1987 roku rosnąca liczba słuchaczy pozwoliła mu przejść z klubów do dużych hal i stadionów, co praktykował przez kolejne dekady. Jego album „Liberi liberi” z 1989 roku sprzedał się w Italii w liczbie 800 000 egzemplarzy. W 1995 roku zorganizował podwójny koncert na stadionie San Siro w Mediolanie, protestując przeciwko wojnie w Bośni i Hercegowinie, co spotkało się z krytyką prasy. W 1998 roku wydał łagodniejszy album „Canzoni per me”, który przyniósł mu drugą nagrodę Festivalbar.
