Urszula Napierska była polską zakonnicą urodzoną w 1932 roku w Górale, której życie definiowała fizyczna cierpienie i głęboka pobożność. Po doświadczeniu wielkich trudności podczas II wojny światowej, zmagała się z poważnymi problemami zdrowotnymi, w tym z chorobą kości, co utrudniało jej dążenie do życia zakonnego. Mimo tych przeszkód, ostatecznie wstąpiła do Córek Maryi Niepokalanej. Znana ze swojej działalności charytatywnej i duchowego oddania, mieszkała w Gdańsku, gdzie służyła lokalnej społeczności i prowadziła życie modlitwy oraz pokuty aż do śmierci w 2001 roku.
Życie i pobożność
Po stracie matki, Napierska cierpiała na rozkład kości w wyniku życia w izolacji. Podczas rekonwalescencji doświadczała różnych zjawisk nadprzyrodzonych. Choć początkowo starała się wstąpić do Klarystek, jej niepełnosprawność fizyczna uniemożliwiła jej złożenie tam ślubów wieczystych. Później przeniosła się do Gdańska, gdzie pracowała jako opiekunka i zakrystianka, jednocześnie prowadząc działalność charytatywną ze swojego domu, za co zyskała przydomek „Haftująca z wieżowca”.
Powołanie zakonne
Napierska ostatecznie wstąpiła do Córek Maryi Niepokalanej, choć ze względu na stan zdrowia pozostawała w swoim mieszkaniu, aby przechodzić formację. Śluby wieczyste złożyła w 2000 roku w szpitalu. Przez całą chorobę, obejmującą nowotwór i ciężką osteoporozę, przyjmowała ból z pokorą, odmawiając przyjmowania leków przeciwbólowych, aby zjednoczyć swoje cierpienie z męką Chrystusa. Zmarła w Gdańsku w 2001 roku.
Kult
Uznana za służebnicę Bożą, jej proces beatyfikacyjny jest formalnie prowadzony przez jej zakon. Proces diecezjalny został oficjalnie otwarty w październiku 2025 roku w Oliwie. Jej życie modlitwy, pokuty i służby ubogim jest nadal czczone przez osoby, które ją znały, oraz przez wspólnotę katolicką.