Umberto Bossi (1941–2026) był włoskim politykiem, który kierował Ligą Północną, partią dążącą do autonomii dla północnych Włoch, nazywanych przez nią Padanią. Urodzony w Lombardii, współtworzył Ligę Lombardzką na początku lat 80. XX wieku i przekształcił ją w ogólnokrajową siłę polityczną. Pełnił funkcję senatora, posła do Parlamentu Europejskiego oraz ministra w kilku rządach Silvia Berlusconiego. Zmarł w Varese w 2026 roku w wieku 84 lat.
Powstanie i skandale

Bossi założył Ligę Lombardzką w 1982 roku, po śmierci swojego wcześniejszego sojusznika, Bruna Salvadoriego, a później przyłączył się do podobnych ruchów w Wenecji Euganejskiej i Piemoncie, tworząc Ligę Północną. W czasie skandali korupcyjnych Tangentopoli na początku lat 90. przedstawiał się jako polityk nowego typu, przeciwstawiający się korupcji. Sam został skazany za przyjęcie łapówki, otrzymując wyrok w zawieszeniu, który utrzymano w mocy w apelacji. Później usłyszał wyrok w zawieszeniu za nawoływanie do przemocy, a w 2012 roku zrezygnował z funkcji sekretarza federalnego po zarzutach, że fundusze partii zostały wykorzystane na prywatne wydatki jego rodziny.
Rząd i późniejsze lata

Bossi odegrał kluczową rolę w zwycięstwie koalicji Berlusconiego w 1994 roku, choć sojusz rozpadł się w ciągu kilku miesięcy. Powrócił do koalicji, pełniąc funkcję ministra ds. reform instytucjonalnych i decentralizacji w dwóch rządach Berlusconiego. Po udarze w 2004 roku, który upośledził jego mowę, objął mandat w Parlamencie Europejskim, a następnie powoli powrócił do polityki. Od 2012 roku piastował honorowy tytuł przewodniczącego partii, podczas gdy Matteo Salvini został liderem partii w 2013 roku.
Dziedzictwo polityczne
Bossi pamiętany jest jako założyciel ruchu, który zmienił krajobraz polityczny północnych Włoch i wyniósł autonomię regionalną na czołowe miejsce w debacie krajowej. Pod jego kierownictwem Liga Północna odeszła od dążenia do niepodległości Padanii na rzecz federalizmu i decentralizacji. Jego bezpośredni styl i kontrowersyjne wypowiedzi, m.in. na temat Unii Europejskiej i imigracji, sprawiły, że stał się jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci włoskiej polityki.
