Ulryk z Zell był niemieckim mnichem i reformatorem kluniackim z XI wieku, który odegrał znaczącą rolę w szerzeniu reform monastycznych. Urodzony w Regensburg około 1029 roku, służył jako giermek na dworze królewskim, zanim poświęcił życie zakonowi benedyktyńskiemu. Jako przeor i wpływowy lider w ruchu kluniackim, założył kilka wspólnot religijnych, w tym prioryturę w Zell. Jest wspominany ze względu na swoje oddanie standardom liturgicznym oraz wysiłki na rzecz reformowania różnych klasztorów na terenach niemieckojęzycznych.
Życie zakonne
Po służbie jako archidiakon w Regensburg, Ulryk przyjął reformatorskiego ducha Cluny. Dołączył do opactwa w Cluny w 1061 roku, gdzie ściśle współpracował z opatem Hugonem. W trakcie swojej kariery pełnił funkcję przeora w kilku miejscach, w tym w Payerne i Zell. Był płodnym organizatorem, ustanawiając pierwszą prioryturę kluniacką na terenach niemieckojęzycznych i zakładając klasztor żeński w Bollschweil. Jego pisma, w szczególności Consuetudines cluniacenses, dostarczyły niezbędnych wskazówek dotyczących liturgii i administracji klasztornej.
Kult
Ulryk zmarł w 1093 roku w prioryturze w Schwarzwaldzie. Jego dziedzictwo jest zachowane dzięki wiosce św. Ulryka, która została przemianowana na jego cześć. Jest czczony jako święty zarówno w tradycji katolickiej, jak i anglikańskiej, a jego wspomnienie obchodzi się 14 lipca. Jego wpływ pozostaje związany ze wspólnotami monastycznymi, które pomógł założyć, oraz z dziełami liturgicznymi, które skomponował dla zakonu kluniackiego.