Justo Takayama był japońskim daimio i samurajem żyjącym w XVI wieku, który stał się wybitną postacią w historii chrześcijaństwa w Japonii. Urodzony w dystrykcie Uda, został ochrzczony w dzieciństwie, a później potwierdził swoją katolicką wiarę po służbie jako wojownik w okresie Sengoku. Gdy stanął przed rozkazem wyrzeczenia się religii, wybrał utratę swoich ziem i tytułów zamiast porzucenia przekonań. Decyzja ta doprowadziła do jego wygnania w Manili, gdzie zmarł w 1615 roku.
Życie i wygnanie
Jako potężny pan, Takayama brał udział w kilku wielkich bitwach pod dowództwem różnych watażków. Choć początkowo skupiał się na swoich obowiązkach samuraja, ostatecznie poświęcił się Kościołowi katolickiemu. Po zakazie wyznawania chrześcijaństwa przez siogunat Tokugawa, został wydalony z ojczyzny. Podróżował na Filipiny, gdzie żył na wygnaniu i odrzucał oferty wsparcia finansowego od hiszpańskiego rządu kolonialnego, woląc żyć bez swojego dawnego statusu.
Kult i dziedzictwo
Takayama jest czczony w Kościele katolickim jako błogosławiony, po tym jak został beatyfikowany przez papieża Franciszka w 2016 roku. Jest wspominany jako męczennik za swoją niezłomność podczas prześladowań religijnych. Na Filipinach jest upamiętniany poprzez liczne pomniki, w tym posąg na Plaza Dilao w Manili. Jego szczątki zostały pochowane w Manili, co czyni go jedynym daimio pochowanym na ziemi filipińskiej.