Turkuć podjadek (Gryllotalpa gryllotalpa), znany też jako turkuć europejski, jest szeroko rozpowszechniony w Europie i został introdukowany we wschodniej części Stanów Zjednoczonych. Jego nazwa odnosi się do gęstego, delikatnego owłosienia oraz podziemnego trybu życia, a krety podobne przednie odnóża, przystosowane do kopania, czynią go dobrym przykładem ewolucji zbieżnej. Dorosłe owady i larwy spędzają większość życia pod ziemią, w rozległych systemach korytarzy, gdzie żywią się korzeniami i bezkręgowcami zamieszkującymi glebę.
Wygląd i siedlisko

Samce osiągają około 50 milimetrów długości ciała, a samice około 70 milimetrów. Turkuć ma ciemnobrunatne ubarwienie o jedwabistym połysku, żółtawą spodnią stronę ciała i aksamitne włoski. Jego silne przednie odnóża są przystosowane do kopania, a owad rzadko lata, ponieważ zazwyczaj przebywa pod ziemią. Występuje na większości obszaru zachodniej części regionu palearktycznego, stając się rzadki lub nieobecny w kierunku północnym, i preferuje wilgotne, żyzne gleby, takie jak tereny zalewowe, brzegi zbiorników wodnych oraz dobrze nawożone pola.
Biologia i znaczenie szkodnicze
Samice składają wiosną od 100 do 350 jaj w podziemnej komorze i strzegą ich do wylęgu. Samce wydają miękkie, terkoczące dźwięki z komory w norze, prawdopodobnie w celu przyciągnięcia samic. Turkuć żeruje na szerokiej gamie roślin uprawnych i swoim kopaniem narusza strukturę gleby, dlatego na obszarach, gdzie występuje liczniej, uważany jest za szkodnika, uszkadzając zboża, ziemniaki, warzywa oraz młode rośliny w szkółkach.
Ochrona i grupa gatunków
W Wielkiej Brytanii gatunek uznawany jest za zagrożony, z zaledwie czterema potwierdzonymi stwierdzeniami w latach 1970–2001, a plan działań ma na celu ochronę zachowanych kolonii. Nazwa G. gryllotalpa odnosi się obecnie do grupy gatunków obejmującej szereg gatunków kryptycznych, które najłatwiej odróżnić po wzorach ich śpiewu.
