Tryfon Wiacki, urodzony jako Trochim Podwizajew około 1546 roku, był rosyjskim duchownym i archimandrytą. Wychowany w zamożnej chłopskiej rodzinie w wiosce Mała Niemnjużka, stał się później wybitnym przywódcą religijnym. Jest rozpoznawany przede wszystkim dzięki swojej działalności misyjnej wśród ludu ostjaków oraz założeniu klasztoru w regionie Wiatki. Znany jako cudotwórca, żył pod koniec XVI i na początku XVII wieku, aż do śmierci w Kirowie w 1612 roku.
Życie i działalność

Urodzony w miejscu, które obecnie nazywa się Sowpolje, Tryfon był najmłodszym synem Dimitriego i Pelagii. Po wczesnej śmierci ojca, w wychowanie pomagały mu matka i bracia. Poświęcił życie Kościołowi, pełniąc ostatecznie funkcję przeora. Do jego najważniejszych dokonań religijnych należało ewangelizowanie ludności ostjackiej oraz założenie wspólnoty monastycznej w Wiatce.
Kult

Kościół Prawosławny kanonizował go w 1903 roku, uznając go za świętego i cudotwórcę. Jest on czczony w tradycji prawosławnej, a jego wspomnienie obchodzi się 8 października. Jego dziedzictwo jako cudotwórcy jest nadal honorowane przez wiernych podążających za jego przykładem duchowym.
