factograf
PL
Zaloguj się

włoski aktor, komik i scenarzysta (1898–1967)

Totò

  • 1 min czytania
  • W 12 językach
  • 5 obrazów
  • Artykuł autorski Factograf
Totò

Totò to pseudonim sceniczny Antonia de Curtisa, włoskiego aktora, komika, scenarzysty, dramaturga, poety, piosenkarza i autora tekstów. Urodził się w ubogiej dzielnicy Neapolu i od małych teatrów doszedł do miana jednego z najpopularniejszych włoskich artystów wszech czasów. Znany był z cynicznych, często surrealistycznych postaci komicznych, a w latach 40. i 60. XX wieku wystąpił w kilkudziesięciu komediach filmowych. Grał także role dramatyczne u kilku znanych włoskich reżyserów.

Młodość i kształcenie

Podpis Totò
Podpis Totò
Totò jako żołnierz w 1918 roku
Totò jako żołnierz w 1918 roku
2 obrazy

Totò urodził się jako Antonio Vincenzo Stefano Clemente w Rione Sanità, ubogiej dzielnicy Neapolu, jako dziecko niezamężnej matki pochodzącej z Palermo. Jako nastolatek występował jako komik w małych teatrach, naśladując postaci Gustava De Marco. Nauczył się improwizowanego stylu neapolitańskich guittich, spadkobierców commedia dell'arte, i wypracował marionetkowe gesty, wyolbrzymioną mimikę oraz surrealistyczny humor, którego osią były głód i pożądanie seksualne. W tych skromnych lokalach poznał przyszłe gwiazdy, takie jak Eduardo i Peppino De Filippo.

Kariera filmowa

Totò w latach 30. XX wieku
Totò w latach 30. XX wieku

W 1922 roku Totò przeniósł się do Rzymu i pracował w avanspettacolo, formie rewiowej łączącej muzykę, balet i komedię, wystawianej przed głównym numerem programu. Swój pierwszy film, Fermo con le mani, nakręcił w 1937 roku, a potem zagrał w około dziewięćdziesięciu sześciu kolejnych. Wiele jego filmów powstawało z myślą o ukazaniu jego talentu aktorskiego, a kilka z nich nosi jego imię w tytule. Współpracował także z Pierem Paolo Pasolinim przy filmie Kurczaki i wrony, gdzie doceniono jego zdolności dramatyczne.

Dziedzictwo

Totò w 1943 roku
Totò w 1943 roku

Humor Totò bywał kontrowersyjny w społeczeństwie ściśle katolickim i rządzonym przez konserwatywną partię Chrześcijańskiej Demokracji. Pisał także poezje, m.in. znane „A Livella”, oraz piosenkę Malafemmena, uznawaną za klasyk neapolitańskiej muzyki popularnej. Zmarł w Rzymie w 1967 roku, a pogrzeb odbył się w trzech etapach, ostatni w jego rodzinnej dzielnicy Neapolu.

W 12 językach

Редакція Factograf · Opublikowano 14 października 2026 · Częściowo na podstawie Wikipedii, CC BY-SA 4.0 · Artykuł źródłowy