Torfinn z Hamar był średniowiecznym norweskim biskupem sprawującym pieczę nad diecezją w Hamar. Urodzony w regionie Trøndelag, prawdopodobnie w Trondheim, przed objęciem urzędu biskupa mógł służyć jako mnich cysterski. Stał się centralną postacią w znacznym konflikcie między Kościołem a norweską monarchią, gdy król Eryk II odrzucił wcześniejsze przywileje duchowieństwa. Ta polityczna walka doprowadziła ostatecznie do wyjęcia Torfinna spod prawa, co zmusiło go do ucieczki z ojczyzny.
Życie i wygnanie
Po wyjęciu spod prawa przez króla Eryka II, Torfinn doświadczył wielu trudności, w tym katastrofy statku podczas podróży za granicę. Ostatecznie dotarł do opactwa Ter Doest niedaleko Brugii w dzisiejszej Belgii. Zmarł tam 8 stycznia 1285 roku i został pochowany w pobliżu ołtarza w kościele opactwa. Jego szczątki zostały przeniesione do klasztoru w Brugii w 1687 roku.
Dziedzictwo i pamięć
Mnich imieniem Walter de Muda napisał poemat w języku łacińskim, aby uczcić Torfinna, opisując go jako człowieka łagodnej dobroci, który posiadał niezłomną wolę przeciwko złu. Poemat ten był wystawiony nad jego grobem. W literaturze postać ta pojawia się w powieści Sigrid Undset pt. Siekiera, gdzie przedstawiony jest jako współczujący przywódca pomagający młodym kochankom.
