Tommas Saleh był libańskim maronitą należącym do zakonu kapucynów. Urodzony w Baabdat w 1879 roku, poświęcił życie pracy misyjnej i głoszeniu ewangelii, często służąc ubogim w Mezopotamii. Podczas I wojny światowej doświadczył intensywnych prześladowań, służąc w Imperium Osmańskim. Po okresie uwięzienia i złego traktowania zmarł w 1917 roku w prowincji Kahramanmaraş. Jest wspominany za niezłomną odmowę wyrzeczenia się wiary chrześcijańskiej mimo ekstremalnych trudności i nacisków na nawrócenie.
Życie i posługa

Po wstąpieniu do franciszkanów w Stambule, Saleh złożył śluby zakonne w 1900 roku i został święconym kapłanem w 1904 roku. Współpracował z Leonardem Melkim, koncentrując się na szkołach misyjnych i udzielaniu sakramentów potrzebującym. W miarę narastania napięć politycznych podczas I wojny światowej, został ostatecznie wydalony ze swojego regionu. Później został aresztowany po tym, jak władze podłożyły przeciwko niemu dowody, co doprowadziło do okresu brutalnego uwięzienia i choroby.
Kult
Saleh został beatyfikowany 4 czerwca 2022 roku wraz ze swoim towarzyszem Leonardem Melkim. Uznanie to nastąpiło po stwierdzeniu przez papieża Franciszka, że kapłan zmarł w wyniku trudności związanych z uwięzieniem. W tradycji katolickiej czczony jest jako błogosławiony za męczeństwo i niezachwiane oddanie powołaniu religijnemu w obliczu prześladowań.
