Tomas Belchiam był angielskim franciszkaninem i kapłanem żyjącym w XVI wieku, który służył w klasztorze w Greenwich. Za panowania Henryka VIII został uwięziony wraz z innymi bracią za odmowę złożenia przysięgi o supremacji królewskiej oraz za nazwanie króla heretykiem. Uznawany za sprawnego kaznodzieję, wykorzystywał swoje kazania do krytykowania chciwości duchowieństwa oraz występków panujących na dworze królewskim. Ostatecznie zmarł z głodu w więzieniu Newgate 3 sierpnia 1537 roku.
Życie i śmierć
Podczas uwięzienia Belchiam napisał kazanie dotyczące niebezpieczeństw płynących z luksusu oraz zmienności duchowieństwa. Choć król nakazał spalić ten tekst, jego kopia została zachowana przez jego współbraci. Podaje się, że jego śmierć zbiegła się w czasie z silnym drżeniem ziemi, które przestraszyło strażników więziennych. Niektóre przekazy historyczne sugerują, że zmarł on w 1534 lub 1538 roku, choć rok 1537 pozostaje datą najczęściej przywoływaną.
Kult
Jest wspominany jako męczennik katolicki za swoją niezłomność w wyznawanych przekonaniach religijnych. Papież Leon XIII ogłosił go czcigodnym, honorując jego rolę jako postaci zakonnej, która zginęła za wiarę. Jego dziedzictwo wiąże się z odmową uznania supremacji króla nad Kościołem, co doprowadziło do jego ostatecznej ofiary w więzieniu.